Czym jest ADHD?
ADHD, czyli zespół nadpobudliwości psychoruchowej z deficytem uwagi, jest zaburzeniem neurorozwojowym. Oznacza to, że różnice w funkcjonowaniu pojawiają się już w okresie rozwojowym, choć nie u każdej osoby zostają wtedy rozpoznane.
Objawy ADHD dotyczą przede wszystkim trzech obszarów:
Nieuwaga
Może przejawiać się m.in. poprzez:
- trudność z utrzymaniem uwagi,
- szybkie rozpraszanie się,
- zapominanie o obowiązkach,
- gubienie rzeczy,
- popełnianie błędów wynikających z nieuwagi,
- trudność z kończeniem rozpoczętych zadań,
- problemy z organizacją i planowaniem,
- odkładanie zadań wymagających dłuższego wysiłku umysłowego.
Nadmierna aktywność
Nie zawsze oznacza bardzo widoczną nadruchliwość. U części osób może przyjmować formę wewnętrznego niepokoju, potrzeby ciągłego działania, trudności z odpoczywaniem czy poczucia, że „ciągle trzeba coś robić”.
Impulsywność
Może oznaczać m.in.:
- działanie zanim pojawi się czas na zastanowienie,
- przerywanie innym,
- trudność z czekaniem,
- szybkie podejmowanie decyzji,
- reagowanie pod wpływem emocji,
- trudność z zatrzymaniem rozpoczętego działania.
ADHD nie jest jednak wyłącznie problemem z koncentracją. Bardzo często wpływa również na funkcje wykonawcze, regulację emocji, organizację codzienności, relacje, naukę, pracę, odpoczynek, sen czy sposób odżywiania.
ADHD u dziecka – na co zwrócić uwagę?
Dziecko z ADHD nie zawsze jest dzieckiem nadruchliwym.
Czasami pierwszym sygnałem są trudności szkolne, mimo prawidłowych możliwości intelektualnych. Rodzice mogą słyszeć:
„On potrafi, tylko się nie skupia.”„Gdyby bardziej się postarała…”„Ciągle czegoś zapomina.”
U dziecka mogą pojawiać się:
- trudności z koncentracją podczas lekcji i odrabiania zadań,
- częste zapominanie poleceń,
- gubienie przyborów i rzeczy osobistych,
- trudności z rozpoczęciem zadania,
- rozpoczynanie wielu czynności i niedokańczanie ich,
- duża potrzeba ruchu,
- impulsywne odpowiedzi i zachowania,
- trudność z czekaniem na swoją kolej,
- silne reakcje emocjonalne,
- szybka frustracja,
- trudności z organizacją,
- problemy w relacjach rówieśniczych.
Ważne jest jednak, aby nie diagnozować ADHD na podstawie pojedynczego zachowania. Problemy z koncentracją, impulsywność czy rozdrażnienie mogą mieć wiele różnych przyczyn.
ADHD u nastolatka
W okresie dorastania obraz ADHD często się zmienia. Widoczna w dzieciństwie nadruchliwość może być mniejsza, natomiast coraz bardziej zauważalne stają się trudności związane z wymaganiami szkolnymi i samodzielnością.
Nastolatek musi coraz częściej sam pamiętać, planować, rozpoczynać zadania i przewidywać ich konsekwencje.
ADHD może wtedy przejawiać się jako:
- ciągłe odkładanie nauki,
- rozpoczynanie przygotowań do sprawdzianu w ostatniej chwili,
- trudności z oceną czasu,
- zapominanie o terminach,
- chaos w pokoju, plecaku czy materiałach szkolnych,
- problemy z rozpoczęciem zadania,
- trudność z oderwaniem się od telefonu, gier lub innych atrakcyjnych aktywności,
- impulsywność,
- silne reakcje emocjonalne,
- konflikty z rodzicami,
- trudności w relacjach,
- poczucie przeciążenia,
- spadek samooceny.
Nastolatek może wiedzieć, co powinien zrobić, a jednocześnie mieć ogromną trudność z przełożeniem tej wiedzy na działanie.
Dlatego wsparcie nastolatka z ADHD nie powinno ograniczać się do komunikatu: „Musisz bardziej się postarać”.
Kontakt
Strona www stworzona w kreatorze WebWave